Şiir Avcısı

“Yaslan göğsüme sevdiğim,  Benim gönlüm gök gibidir, açık deniz gibidir, Pas tutmaz benim içim, yeryüzü gibidir... Sen ki bulut gibisin, Ay gibisin güneş gibi bazen...” | Erdem Bayazit, Aşk Risalesi

  Sevginin En Masum Hali          Dünyaya yeni gelmiş konuşamayan, duyamayan, tepki veremeyen, sizi görüp göremediğinden bile emin olamadığınız bir şeyi bu derece sevmek ve özlemek sizce de garip değil mi? Bir sohbetiniz yok onu tanımıyorsunuz, ortak düşünceleriniz, hobileriniz yok aslında yaptığınız bir aktivite de yok ama yanında çok huzurlu ve mutlusunuz, ve bu mutluluğu sadece onu izleyerek bulabiliyorsun. Peki bu nasıl oluyor sizce? Aslında biraz düşününce anlamak çok da zor olmuyor. Biz tabiri caizse çivisi çıkmış dünya da kirlenmiş sevgilerin içinde bulduğumuz o saf, çıkarsız, menfaatsiz sevgiye hayranız. Baktığımız o küçük suratlarda ki sevginin masumiyetini seviyoruz. Kimi zaman sevilmek için gözümüzün en içine bakan, kalbimize dokunan bakışlarında kendimizden bir şeyler buluyoruz. Kalbimizin en ücra köşesine attığımız o kilitli odalardakileri uyandırışına iyileşme umuduyla sarılıyoruz. O küçük ellerde kendi acziyetimizi görüyor, elimizi sımsıkı tu...